BombSquad

Pagsusuri ni Norviv

May kakaibang lakas ang BombSquad: isa itong action game na mas masaya kapag may mga taong kasama mong tumatawa, nagtatalo, at biglang gumagawa ng napakasamang desisyon sa loob ng ilang segundo. Hindi ito nakasandal sa mahabang kuwento o komplikadong karakter. Ang pangunahing saya ay nasa mabilis na laban, magulong galaw, at mga sandaling akala mo ay panalo ka na bago ka pa mapasabog sa gilid ng arena.

Sa aking karanasan, pinakamalapit ang dating nito sa isang party game na puwedeng laruin sa maiikling sesyon. May mga mini-game mula sa pagkuha ng bandila hanggang hockey, kaya hindi iisa ang ritmo ng bawat laban. Libre itong action game mula kay Eric Froemling, at ang malawak na pagtanggap dito ay makikita sa average na 4.4 na rating mula sa mahigit isang milyong nag-rate. Para sa akin, malinaw ang pangunahing thesis: pinakamahusay ito bilang magulong larong pang-grupo, hindi bilang tahimik at solong karanasan.

Kung bakit gumagana ang magulong laban

Ang pinakamalaking bentahe ng laro ay kung gaano kabilis nitong maipaliwanag ang saya. Hindi ko kailangang mag-aral ng mahabang sistema bago makaramdam ng aksiyon. Sa unang mga laban pa lang, naiintindihan ko na ang mahalagang gawain: gumalaw, umiwas, umatake, at samantalahin ang maling puwesto ng kalaban. Dahil maikli ang pagitan ng isang magandang galaw at isang nakakatawang kabiguan, bihira itong maging mabagal.

May sariling karakter ang mga mini-game. Sa capture-the-flag, mas mahalaga ang pagkuha at pagprotekta kaysa basta paghahanap ng knockout. Sa hockey, nag-iiba ang atensiyon dahil kailangan mong basahin ang direksiyon ng pakay at ang puwesto ng mga kalaban. Ang pagbabagong ito ay mahalaga dahil pinipigilan nitong maging paulit-ulit ang bawat round. Kahit pareho ang mga taong kasama ko, nag-iiba ang kuwento depende sa kung sino ang nagkamali muna.

Ang pisika at timing ang nagbibigay ng dagdag na saya. Hindi sapat ang basta pagpindot sa atake; kailangan ko ring isipin ang distansiya, ang direksiyon, at kung ligtas ba ang lugar na tatapakan ko pagkatapos ng galaw. Minsan, ang pinakamagandang desisyon ay hindi ang pinakamalakas na suntok kundi ang pag-iwas muna, paghihintay sa maling hakbang ng kalaban, at pag-atake sa tamang sandali.

May mahalagang trade-off dito. Ang hindi palaging eksaktong pakiramdam ng galaw ay maaaring maging bahagi ng saya kapag kasama ang mga kaibigan, pero maaari rin itong mainis ang manlalarong naghahanap ng sobrang tumpak na kontrol. Sa kompetitibong laro na nakatuon sa eksaktong input, mas gusto ko ang malinaw at mas mahigpit na tugon. Sa BombSquad, mas mahalaga ang kaguluhan at mabilis na pagbabago ng sitwasyon kaysa perpektong teknikal na kontrol.

Sa araw-araw na paggamit, nakita kong bagay ito sa mga sandaling may maikling pahinga. Halimbawa, kung may ilang minuto bago magsimula ang klase o habang naghihintay ng kaibigan, puwedeng magsimula ng isang laban nang hindi kailangang maglaan ng mahabang oras. Kapag may grupo naman sa iisang lugar, mas nagiging natural ang palitan ng mga round: may nananalo, may napapahiya, at may agad humihingi ng rematch.

Hindi lang basta pindot at suntok

Ang isang hindi agad halatang lakas ay ang dami ng maliliit na desisyong nabubuo sa kaguluhan. Kailangan kong bantayan kung sino ang pinakamalapit sa pakay, kung sino ang umaatake sa kasama ko, at kung ang isang agresibong kilos ay makatutulong o maglalagay sa akin sa panganib. Dahil dito, may puwang ang simpleng taktika kahit mukhang puro kalokohan ang laban.

May mga pagkakataong mas mahusay ang pagiging mapagpasensya kaysa pagiging agresibo. Kapag lahat ay nagtutulakan sa isang lugar, madali akong madamay sa isang maling galaw. Ang pagtabi muna at paghihintay na magkagulo ang iba ay hindi kasing saya sa unang tingin, pero madalas itong nagbibigay ng pagkakataong makabawi. Ito ang tip na hindi makikita sa maikling paglalarawan ng laro: huwag laging habulin ang pinakamalapit na kalaban; hanapin ang sandaling mahina ang depensa ng buong grupo.

Kapaki-pakinabang din ang pag-aangkop ng istilo sa mini-game. Sa hockey, hindi ko dapat tratuhin ang laban na parang simpleng brawl dahil ang paghabol sa isang kalaban ay maaaring mag-iwan ng puwang sa pakay. Sa pagkuha ng bandila, mas mahalaga ang koordinasyon at pagbabantay sa ruta kaysa sunod-sunod na pag-atake. Ang ganitong pagbabago ng prayoridad ang nagpapanatili ng interes kahit pamilyar na ang pangunahing galaw.

Kung bago ka, irerekomenda kong unahin ang pag-unawa sa arena at sa distansiya bago subukang maging pinakamagaling na umaatake. Pansinin kung saan ka madalas naiipit, kung kailan ka nahuhulog, at kung aling galaw ang nag-iiwan sa iyo na walang ligtas na kasunod na hakbang. Sa ganitong paraan, mas mabilis kang gagaling kaysa sa paulit-ulit na pagpindot nang walang plano.

Ang limitasyong dapat paghandaan

Hindi perpekto ang laro para sa lahat. Ang pinakamalinaw na kahinaan nito ay ang pag-asa sa magulong enerhiya. Kapag gusto ko ng mahinahon, malalim, at solo-focused na karanasan, hindi ito ang una kong pipiliin. Ang saya ay lumalakas kapag may ibang taong kasali; kung wala iyon, maaaring hindi kasing tibay ang dahilan para maglaro nang matagal.

Maaari ring maging nakakapagod ang paulit-ulit na pagkatalo na dulot ng kaguluhan. May mga round na pakiramdam ko ay hindi ako natalo dahil sa mas mahusay na taktika ng kalaban kundi dahil nagkataong napunta ako sa maling lugar sa maling sandali. Bahagi ito ng personalidad ng laro, pero hindi ibig sabihin na magugustuhan ito ng lahat. Kung ayaw mo sa hindi mahuhulaang resulta, mas mainam ang larong may mas malinaw na one-on-one na kontrol.

Isa pang friction point ang pag-aadjust sa screen controls. Sa maliliit na screen, maaaring hindi agad komportable ang paggalaw, lalo na kapag sabay-sabay ang mga karakter at kailangang mabilis ang reaksyon. Mas madali itong tiisin kapag casual ang laban, pero mas kapansin-pansin kapag seryoso ka nang gustong manalo. Bago magpasya kung babagay ito sa iyo, mahalagang tanggapin na ang karanasan ay mas nakatuon sa bilis at kaguluhan kaysa sa eksaktong kontrol na parang console fighter.

May in-app purchases na nasa pagitan ng ₱35.95 at ₱2,900.00 bawat item. Dahil libre ang pag-download, puwede mo muna itong subukan nang hindi agad gumagastos. Para sa akin, praktikal na huwag munang bumili habang hindi mo pa alam kung madalas mo itong lalaruin. Ang tamang tanong ay hindi kung may mabibili, kundi kung ang dagdag na gastusin ay may saysay sa paraan mo ng paggamit sa laro.

Ang age rating nito ay 12+, kaya hindi ko ito basta ibibigay sa napakabatang bata nang hindi tinitingnan kung komportable ang pamilya sa mabilis at magulong aksiyon. Hindi ito larong pinipili ko para sa taong naghahanap ng tahimik na puzzle o mahabang narrative adventure. Mas angkop ito sa mga manlalarong natutuwa sa kompetisyon, pang-aasar, at biglaang pagbabago ng momentum.

Sino ang tunay na makikinabang dito

Pinakamaganda ang BombSquad para sa magkakaibigan o magkakapatid na gustong magkaroon ng mabilis na laro na madaling salihan. Hindi kailangang pare-pareho ang galing ng lahat para maging masaya ang laban. Ang baguhan ay maaaring manalo dahil sa isang magandang pagkakataon, habang ang beterano naman ay may sapat na puwang para gumamit ng mas matalinong timing at posisyon.

Maganda rin ito para sa taong mabilis magsawa sa iisang uri ng laban. Ang paglipat mula sa pagkuha ng bandila patungo sa hockey ay nagbabago sa layunin at sa paraan ng pag-iisip. Hindi nito ginagawang ganap na ibang laro ang bawat mode, pero sapat ang pagbabago para hindi puro parehong suntukan ang pakiramdam.

Kung ikaw ay karaniwang naglalaro ng solo action games, maaari mo pa rin itong subukan, pero dapat mababa ang inaasahan sa pangmatagalang solo engagement. Ang pangunahing halaga nito ay lumilitaw kapag may kasama kang nagre-react sa bawat aksiyon. Kung wala kang interes sa multiplayer-style na kaguluhan, may mas bagay na alternatibo sa action category na nakasentro sa kampanya, eksplorasyon, o mas malinaw na progression.

Sa kabilang banda, kung gusto mo ng party game na mabilis ipaliwanag sa bisita o kaibigan, malakas ang posisyon nito. Hindi kailangan ng mahabang tutorial bago maintindihan ang layunin ng pagkuha ng bandila o paghabol sa pakay sa hockey. Ang mas mahalaga ay ang pagkatuto sa pamamagitan ng aktuwal na laban, kung saan mabilis ding lumilitaw ang mga personal na istilo ng bawat manlalaro.

Sa isang karaniwang gabi, maaari ko itong ilabas kapag may dumalaw at may ilang bakanteng minuto bago kumain o manood ng pelikula. Hindi kailangang magplano ng mahabang sesyon: isang round ang nagsisilbing pagsubok, at kung may gustong bumawi, madali nang sundan ng isa pa. Praktikal ang ganitong gamit para sa grupong may halong baguhan at sanay na manlalaro, dahil ang nakakatawang pagkakamali ay bahagi rin ng kasiyahan at hindi kailangang ituring na kabiguan.

May kapalit ang pagiging madaling salihan: kung gusto ng grupo ng patas at seryosong paligsahan, maaaring mas mahalaga ang pagkakakilala sa kontrol kaysa sa simpleng pag-unawa sa layunin. Bilang host, mas mabuting magsimula sa kaswal na round at hayaang matutuhan muna ng lahat ang galaw. Kapag agad ginawang paligsahan ang unang laro, maaaring mas mapansin ng baguhan ang pagkalito kaysa sa saya.

Ang kasalukuyang bersyon ay 1.7.62 at gumagana sa Android 7.0 pataas. Para sa akin, mahalagang tingnan muna ng gumagamit kung pasok ang kaniyang device sa minimum na sistemang kailangan bago maglaan ng oras sa pag-download. Dahil mahigit limampung milyong install na ang naabot nito, malinaw na malawak ang naaabot ng laro, pero hindi iyon garantiya na pareho ang magiging ginhawa sa bawat telepono.

Kung nag-iisip ka kung sulit subukan nang libre, oo—lalo na kung may mga kaibigan kang makakasalo sa unang mga round. Hindi ko ituturing na dahilan para bumili ang simpleng pagnanais na makasabay agad sa iba; mas mabuting alamin muna kung babalik ka rito pagkaraan ng unang sesyon. Sa ganitong paraan, mas madaling timbangin ang gastos laban sa aktuwal mong dalas ng paglalaro sa halip na sa saya ng isang gabing puno ng tawanan.

Paano ko ito ihahambing sa karaniwang alternatibo

Kung ikukumpara sa tradisyonal na fighting game, mas kaunti ang pakiramdam ng BombSquad na parang seryosong pagsubok ng combo at mas marami ang hindi inaasahang pangyayari. Ang fighting game ay mas mahusay kapag gusto kong pag-aralan ang partikular na karakter at ulit-ulitin ang eksaktong galaw. Dito, mas mahalaga ang pagbabasa sa buong arena at ang mabilis na pag-angkop sa mga taong gumagalaw sa paligid ko.

Kung ihahambing naman sa isang karaniwang sports game, mas magaan at mas mapaglaro ang approach nito. Hindi nito sinusubukang gayahin ang buong komplikasyon ng tunay na hockey. Sa halip, ginagamit nito ang ideya ng pakay at kompetisyon para lumikha ng mabilis na laban. Para sa isang taong gustong makatapos ng isang round nang hindi nag-aaral ng maraming patakaran, mas madaling lapitan ito kaysa sa mas detalyadong sports simulation.

May pagkakaiba rin ito sa mga solo action game na umaasa sa kuwento. Hindi ako naglalaro rito para malaman ang susunod na kabanata o sundan ang isang mahabang character arc. Ang gantimpala ay nasa mismong sandali: isang mahusay na pag-iwas, isang biglaang pagbawi, o isang panalong nakuha sa huling pagkakataon. Kung iyon ang uri ng kasiyahang hinahanap mo, kapaki-pakinabang ang laro. Kung kailangan mo ng malalim na narrative reason para bumalik, maaaring kulang ito.

Para masulit ito, iminumungkahi kong magtakda ng maliit na personal na layunin sa bawat sesyon. Sa isang round, subukang huwag maunang maipit. Sa susunod, ituon ang pansin sa pagprotekta sa pakay. Pagkatapos, obserbahan kung paano gumagalaw ang pinakamagaling na manlalaro sa grupo. Ginagawa nitong mas makabuluhan ang bawat laban at iniiwasan ang pakiramdam na puro random na kaguluhan lamang.

Isa pang kapaki-pakinabang na paraan ng pagpili ay tanungin ang sarili kung ano ang gusto mong makuha sa isang action game. Kung mahalaga sa iyo ang paghasa sa iisang karakter, mas angkop ang fighting game na nakasentro sa pag-aaral ng galaw. Kung gusto mo ng sport na may mas detalyadong tuntunin, mas babagay ang simulation. Kung naghahanap ka naman ng kuwento at pag-usad sa isang kampanya, mas mabuting piliin ang solo adventure. Dito, ang kapalit ng lalim sa mga larangang iyon ay ang bilis ng pagsali at ang saya ng hindi tiyak na resulta.

Para sa magkaibigang magkaiba ang antas ng husay, kapaki-pakinabang ang magpalit-palit ng layunin sa halip na laging sukatin kung sino ang pinakamagaling umatake. Maaaring subukan ng isang manlalaro na magbantay ng pakay habang ang isa ay nagmamasid sa mga ruta at pagkakataon. Nagbibigay ito ng paraan para matuto nang hindi ginagawang aralin ang bawat round, at ipinapakita kung bakit ang pag-unawa sa sitwasyon ay kadalasang mas mahalaga kaysa basta mabilis na pagpindot.

May isa pang praktikal na trade-off sa mobile: ang pagiging madaling dalhin ay hindi awtomatikong nangangahulugang pinakamainam ito sa bawat sandali. Sa maingay na lugar o kapag hawak mo ang telepono nang hindi komportable, mas mahirap basahin ang nagkakagulong aksiyon at mas madaling magkamali sa kontrol. Mas nasisiyahan ako kapag nakakapagtuon ako ng pansin sa screen at hindi kailangang hatiin ang atensiyon sa ibang gawain. Para sa napakaikling paghihintay, isang round ay sapat; hindi ko kailangang pilitin ang mahabang sesyon.

Hatol ko pagkatapos ng paggamit

Ang BombSquad ay hindi ko irerekomenda bilang kapalit ng lahat ng action game. May malinaw itong personalidad, at kasama sa personalidad na iyon ang magulong kontrol, biglaang pagkatalo, at saya na mas kapansin-pansin kapag may kasamang ibang tao. Ang mga limitasyong iyon ay maaaring maging dahilan para layuan ito ng seryosong solo player, pero sila rin ang nagpapakilala rito sa isang pangkat na gusto lang magsaya nang mabilis.

Libre ito, may malawak na komunidad ng mga nag-install, at may sapat na iba’t ibang mini-game para maging sulit ang pagsubok. Gayunman, hindi ko hahayaang ang bilang ng installs o ang magandang rating ang magdesisyon para sa iyo. Mas mahalaga kung gusto mo ang party-style na kompetisyon at kung kaya mong tanggapin na hindi bawat pagkatalo ay magiging malinis o patas ang pakiramdam.

Sa huli, irerekomenda ko ito sa kaibigang naghahanap ng larong puwedeng simulan agad, laruin sa maiikling sesyon, at gawing dahilan para mag-ingay ang isang grupo. Hindi ko ito unang pipiliin para sa taong gusto ng malalim na solo campaign, eksaktong fighting controls, o tahimik na paglalaro. Pero kung ang hinahanap mo ay isang action game na kayang lumikha ng tawanan mula sa isang maling hakbang at isang biglaang pagsabog, malakas ang dating nito dahil hindi nito tinatago ang kaguluhan—ginagawa nitong pangunahing saya ang kaguluhan.